Annar texti úr Skapandi skrifum. Þetta er EKKI byggt á eigin reynslu! Yfirskriftin er “Þörf”.
Þessi tilfinning var búin að krauma inn í mér síðan við vorum hálfnuð með aðalréttinn. Í fyrstu gaf ég henni ekki mikinn gaum. Þetta var bara einhver seiðingur í maganum. Smátt og smátt varð hann þó ágengari þar til ég gat ekki lengur hunsað hann. Í fyrstu hélt ég að þetta væri bara stress. Það er ekki á hverjum degi sem maður hittir tengdaforeldra sína í fyrsta skipti. Við erum búin að vera saman í yfir hálft ár núna en þar sem foreldrar hennar búa fyrir vestan þá hafði ég aldrei hitt þau áður. Ákváðum að fara eitthvað fínt út að borða í tilefni sjaldgæfrar kaupstaðarferðar þeirra hjónanna.
Pabbi hennar gerði mig skíthræddan. Hann var heljarmenni að vexti með upphandleggsvöðva þykkari en búkurinn á mér. Hann hefur vaggandi göngulag þannig að það glittir í tattú undan annarri erminni á bláum pólóbolnum. Í raun er hann ekki ólíkur Stjána bláa í útliti, bara stærri.
Fyrstu kynnin höfðu ekki gengið nógu vel. Tengdapabba leist ekkert á þetta viðskiptafræðinám mitt. Bækur væru bara fyrir kerlingar og aumingja. Hann hefði sko verið byrjaður í fiski tólf ára og orðinn sjómaður sextán ára. Það væri sko fyrir alvöru karlmenn. Konan hans sat á meðan og þagði. Ekki batnaði það þegar við fengum matseðlana. Hvaða bölvaða glundur og bras var þetta eiginlega? Og allt á einhverri fjárans útlensku sem enginn skilur. Var ekki hægt að fá bjór og hammara? Í þeirri röð. Ég tók að mér að panta. Humar í forrétt. Ef hann væri svona gallharður sjómaður þá ætti hann a.m.k. að kunna sjávarrétti að meta.
Ég veit ekki hvort það var stressið, humarinn eða eitthvað djöfullegt samsæri almættisins gegn mér en seiðingurinn í maganum var farinn að hóta því að fara úr böndunum. Innan skamms var hann orðinn að allsherjar umbrotum innra með mér. Knýjandi og óumflýjanleg þörf heltekur mig. Ég byrja að svitna köldum svita á meðan tengdapabbi lætur dæluna ganga um þessa helvítis spekinga hér fyrir sunnan sem ekkert kunna, duga eða skilja. Ég greini varla orðaskil. Einbeiting mín beinist eingöngu að því að halda aftur af þessari þrúgandi þörf. Mér líður eins og varnarliði sem heyir vonlausa baráttu til að halda víginu gegn nýrri og nýrri bylgju áhlaupa.
Rétt í því sem ég held að ég sé að landa ólíklegum sigri í innri orrustu minni gengur þjónninn fram hjá mér berandi eftirrétt á borðið næst mér. Auðvitað urðu þau að biðja um súkkulaðibúðing! Þessi örlitla stund milli stríða sem ég hafði í bjartsýni minni talið fullnaðarsigur reyndist aðeins lognið á undan storminum. Ég get ekki meir. Afsaka mig snögglega og tek beint strik inn á salernin. Á leiðinni sé ég létti minn í hyllingum. Án þess að ég fái nokkuð við ráðið koma undarlegar myndir upp í hugann. Aurskriða sem tók með sér heila hlíð sem ég sá í fréttunum um daginn. Dettifoss í öllu sínu veldi, brúnleitt vatnið dynjandi niður gljúfrið.
Ég opna og geng inn. Það eru tveir básar og blessunarlega er enginn á þeim. Ég snara mér inn á annan básinn og undirbý mig að láta undan þessari mest knýjandi grunnþörf mannsins. Ég er tilbúinn að leyfa öllum gáttum að bresta. Hamfaraflóðið má fara af stað.
Í sömu andrá og ég hyggst lina þjáningar mínar opnar einhver og gengur inn. Ég sé fram á að sá hávaði sem ég er í þann mund að fara að framleiða skilji engan eftir í vafa um hvað gengur á innan skilrúma þessa báss. Skítt með það, ég læt bara vaða, ég á aldrei eftir að sjá þessa manneskju aftur hvort eð er.
Sem hugsunin líður í gegnum hugann sé ég glitta í skó undan hurðinni. Þetta er tengdapabbi! Ég hefði þekkt þessa forljótu svörtu íþróttaskó hvar sem er, sérstaklega hér á einum fínasta veitingastað bæjarins. Ég heyri hann bisa eitthvað og að endingu heyrist eins og vökva sé hellt út í annan. Það var greinilega ekki að ástæðulausu að hann pantaði sér bara kók sem fordrykk. Mér er bókstaflega farið að líða eins og uppspretta óyndis míns gæti á hverri stundu farið að spýtast út um eyrun á mér ef hún fengi ekki að leita í sinn náttúrulega farveg sem allra fyrst. Tengdapabbi sýnir þó ekkert fararsnið á sér.
Sem ég sit þarna og engist þá kemst ég að djúpstæðum sannleik um sjálfan mig. Í klemmunni á klósettbásnum er ég farinn að endurskilgreina samband mitt við dóttur hins ómeðvitaða kvalara míns. Um leið og ég get ekki lengur staðið eins og hollenski drengurinn með puttann í stíflugatinu og gefst upp, geri ég mér grein fyrir að engin mannleg þörf er þessari sterkari, ekki einu sinni ástin.