Prestkosning

Selfyssingar vilja fá að kjósa sér nýjan (og vonandi barnheldan) sóknarprest. Ástæðan er áhugaverð. Í DV segir:

Eins og fram hefur komið var samþykkt á Kirkjuþingi þann 12. nóvember síðastliðinn að sameina Hraungerðisprestakall og Selfossprestakall. Þeir sem mótmæla þessum gjörningi sætta sig illa við það að sóknarprestur Hraungerðisprestakalls taki sjálfkrafa við embætti sóknarprests við sameininguna.Bendir hópurinn á stærðarmun söfnuðanna. 500 manns búa í Hraungerðisprestakalla en 6.600 á Selfossi.

Hvaða máli ætli geti skipt hvaðan presturinn kemur? Eru Selfyssingar hræddir um að nýi presturinn muni frekar draga taum Hraungerðinga en Selfyssinga fyrir framan almættinu? Er líka landsbyggðapólitík í framhaldslífinu?

Ætli það verði boðið upp á þann möguleika í kosningunum að hafa engan prest? Eða er þetta kannski bara kosning fyrir suma sem borga fyrir þetta batterí…

Fyrstu kynnin gleymast ei

Annar texti úr Skapandi skrifum. Þetta er EKKI byggt á eigin reynslu! Yfirskriftin er “Þörf”.

Þessi tilfinning var búin að krauma inn í mér síðan við vorum hálfnuð með aðalréttinn. Í fyrstu gaf ég henni ekki mikinn gaum. Þetta var bara einhver seiðingur í maganum. Smátt og smátt varð hann þó ágengari þar til ég gat ekki lengur hunsað hann. Í fyrstu hélt ég að þetta væri bara stress. Það er ekki á hverjum degi sem maður hittir tengdaforeldra sína í fyrsta skipti. Við erum búin að vera saman í yfir hálft ár núna en þar sem foreldrar hennar búa fyrir vestan þá hafði ég aldrei hitt þau áður. Ákváðum að fara eitthvað fínt út að borða í tilefni sjaldgæfrar kaupstaðarferðar þeirra hjónanna.

Pabbi hennar gerði mig skíthræddan. Hann var heljarmenni að vexti með upphandleggsvöðva þykkari en búkurinn á mér. Hann hefur vaggandi göngulag þannig að það glittir í tattú undan annarri erminni á bláum pólóbolnum. Í raun er hann ekki ólíkur Stjána bláa í útliti, bara stærri.

Fyrstu kynnin höfðu ekki gengið nógu vel. Tengdapabba leist ekkert á þetta viðskiptafræðinám mitt. Bækur væru bara fyrir kerlingar og aumingja. Hann hefði sko verið byrjaður í fiski tólf ára og orðinn sjómaður sextán ára. Það væri sko fyrir alvöru karlmenn. Konan hans sat á meðan og þagði. Ekki batnaði það þegar við fengum matseðlana. Hvaða bölvaða glundur og bras var þetta eiginlega? Og allt á einhverri fjárans útlensku sem enginn skilur. Var ekki hægt að fá bjór og hammara? Í þeirri röð. Ég tók að mér að panta. Humar í forrétt. Ef hann væri svona gallharður sjómaður þá ætti hann a.m.k. að kunna sjávarrétti að meta.

Ég veit ekki hvort það var stressið, humarinn eða eitthvað djöfullegt samsæri almættisins gegn mér en seiðingurinn í maganum var farinn að hóta því að fara úr böndunum. Innan skamms var hann orðinn að allsherjar umbrotum innra með mér. Knýjandi og óumflýjanleg þörf heltekur mig. Ég byrja að svitna köldum svita á meðan tengdapabbi lætur dæluna ganga um þessa helvítis spekinga hér fyrir sunnan sem ekkert kunna, duga eða skilja. Ég greini varla orðaskil. Einbeiting mín beinist eingöngu að því að halda aftur af þessari þrúgandi þörf. Mér líður eins og varnarliði sem heyir vonlausa baráttu til að halda víginu gegn nýrri og nýrri bylgju áhlaupa.

Rétt í því sem ég held að ég sé að landa ólíklegum sigri í innri orrustu minni gengur þjónninn fram hjá mér berandi eftirrétt á borðið næst mér. Auðvitað urðu þau að biðja um súkkulaðibúðing! Þessi örlitla stund milli stríða sem ég hafði í bjartsýni minni talið fullnaðarsigur reyndist aðeins lognið á undan storminum. Ég get ekki meir. Afsaka mig snögglega og tek beint strik inn á salernin. Á leiðinni sé ég létti minn í hyllingum. Án þess að ég fái nokkuð við ráðið koma undarlegar myndir upp í hugann. Aurskriða sem tók með sér heila hlíð sem ég sá í fréttunum um daginn. Dettifoss í öllu sínu veldi, brúnleitt vatnið dynjandi niður gljúfrið.

Ég opna og geng inn. Það eru tveir básar og blessunarlega er enginn á þeim. Ég snara mér inn á annan básinn og undirbý mig að láta undan þessari mest knýjandi grunnþörf mannsins. Ég er tilbúinn að leyfa öllum gáttum að bresta. Hamfaraflóðið má fara af stað.
Í sömu andrá og ég hyggst lina þjáningar mínar opnar einhver og gengur inn. Ég sé fram á að sá hávaði sem ég er í þann mund að fara að framleiða skilji engan eftir í vafa um hvað gengur á  innan skilrúma þessa báss. Skítt með það, ég læt bara vaða, ég á aldrei eftir að sjá þessa manneskju aftur hvort eð er.

Sem hugsunin líður í gegnum hugann sé ég glitta í skó undan hurðinni. Þetta er tengdapabbi! Ég hefði þekkt þessa forljótu svörtu íþróttaskó hvar sem er, sérstaklega hér á einum fínasta veitingastað bæjarins. Ég heyri hann bisa eitthvað og að endingu heyrist eins og vökva sé hellt út í annan. Það var greinilega ekki að ástæðulausu að hann pantaði sér bara kók sem fordrykk. Mér er bókstaflega farið að líða eins og uppspretta óyndis míns gæti á hverri stundu farið að spýtast út um eyrun á mér ef hún fengi ekki að leita í sinn náttúrulega farveg sem allra fyrst. Tengdapabbi sýnir þó ekkert fararsnið á sér.

Sem ég sit þarna og engist þá kemst ég að djúpstæðum sannleik um sjálfan mig. Í klemmunni á klósettbásnum er ég farinn að endurskilgreina samband mitt við dóttur hins ómeðvitaða kvalara míns. Um leið og ég get ekki lengur staðið eins og hollenski drengurinn með puttann í stíflugatinu og gefst upp, geri ég mér grein fyrir að engin mannleg þörf er þessari sterkari, ekki einu sinni ástin.

Hvernig geturðu haldið þessu fram?

(Skrifaði þetta upprunalega sem verkefni í Skapandi skrifum í Háskólanum fyrir stuttu síðan)

„Hvernig í fjáranum geturðu haldið þessu fram?“ hugsa ég um leið og ég les athugasemdirnar 83 við greinina sem ég í sakleysi mínu opnaði fyrir að verða klukkutíma. Umræðurnar byrjuðu nógu sakleysislega. Einhver „Þroftur“ lýsir yfir velþóknun sinni á að einhver úr læknastétt þori að afhjúpa stólpípu- og dítoxbullið í Jónínu Ben.

Næstu athugasemdir voru jafnupplýstar…eða kannski þvert á móti. Sú holskefla heimsku sem kemur æðandi af tölvuskjánum er eins og köld gusa framan í trú mína á mannkynið. Svo virðist sem stór hluti þátttakenda í þessari pallborðsumræðu pc-tölvanna finnist það furðuleg framkoma að læknir skuli hafa eitthvað við það að athuga að manneskja sem titlar sig íþróttafræðing og „detox-ráðgjafa“ skuli plokka pening af offeitum fyrir að sturta úr görnunum á því. Það hljóta einhverjar annarlegar hvatir að leynast undir yfirborðinu. Ýmsir vilja meina, væntanlega af víðtækri læknifræðimenntun sinni, að læknirinn öfundsjúki hljóti að óttast að missa „viðskiptavini“ eins og sjúklingarnir eru ítrekað kallaðir.

Hið mikla læknisfræðilega átorítet Björg F er á heimspekilegum nótum og opinberar djúpa visku sína með viðurkenningu á yfirgripsmikilli fákunnáttu sinni á umfjöllunarefninu:

Ætla ekki að tjá mig um þessa detox meðhöndlun því ég hef engan áhuga á að fara í slíka meðhöndlun og hef enga þekkingu á henni en þoli bara ekki svona stóryrta prédikunarkarla sem þykjast hafa einhvert [sic] réttlæti að leiðarljósi.. Minnir mig á krossriddarana gömlu.

Snoturleiki hennar ætti kannski ekki að koma á óvart því ef eitthvað er að marka orð hennar þá er hún ævaforn og hefur því haft tíma til að sanka að sér fróðleik. Í það minnsta segir hún að hún muni eftir krossferðariddurunum sem hún gefur ástúðlegu einkunnina „gömlu“. Læknirinn úthúðaði hlýtur þó að eiga sér enn harðsnúnari og blóðþyrstari hlið en kemur fram í fréttinni því að ef ég man rétt stunduðu þeir félagar limlestingar í Jesúnafni út um flestar tryssur. Ég sé lækninn fyrir mér sitjandi fyrir framan tölvuna í fullum herklæðum með sverðið á lofti, tilbúinn að herja á heiðingjana í gegnum Microsoft Word.

Þegar ég held að umræðan geti ekki hugsanlega sokkið niður á lægra plan þá birtist hún „Hjördís Vilhjálms“ til að bjarga deginum fyrir internetumræður. Hún er ekki sátt við að endaþarmsaðfarir Jónínu Ben séu settar niður sem skyndilausnir og leggur til atlögu við „hefðbundna“ lækna eins og hún kemst sjálf að orði: „Veit ekki betur en að nokkuð algengt sé að sumir læknar séu sjálfir með skyndilausnir; lyfseðlar heitir það og aðgerðir, og ég tel að betur færi á því að tala við fólk og ráðleggja um breytt mataræði, hreyfingu og að létta sig.“

Auðvitað! Það að beita lyfjum sem hafa verið rannsökuð í mörg ár áður en þau eru sett á markað og aðgerðum sem hafa verið þróaðar á síðustu öldum er náttúrulega á pari við það að skola uppsöfnuðum saur úr þörmum fólks með þyngdarvandamál svo að það missi örfá kíló um stundarsakir. Hér væri ekki ólíklegt að átta punda lax hefði getað komið með gáfulegra innlegg en hún Hjördís. Hugsa sér þá hvers kyns visku hann hefði getað fabríkerað hefði hann aðeins breytt um mataræði, hreyft sig meira og létt sig.

Þegar hér er komið við sögu er ég farinn að reita hár mitt og skegg og velta fyrir mér hvort að athugasemdirnar séu skrifaðar af fólki sem eigi við afbrigðilega heilastarfsemi að stríða. Allt þar til ég átta mig á að ég sjálfur er sekur um afbrigðilega heilastarfsemi með því að hafa látið mér detta í hug að lesa þessi orðræðulegu ömurlegheit.

 

Ósmekkleg auglýsing

Meistari HBJ benti mér á þessa grúppu á Feisbúkk sem hann var mjög hneykslaður á. Ég get ekki annað en verið sammála honum. Mjög ósmekklegt að notfæra sér Barnaspítala Hringsins til þess að auglýsa sig. Ok, sjóðurinn fær kannski pening og það er væntanlega hið besta mál en þetta er frekar ódýr auglýsing. Allar aðrar auglýsingar sem ná til 30 þúsund manns kosta sennilega talsvert meira en hundrað þúsund íslenskar krónur.

Gúrka

Það hlýtur að hafa verið ævintýralega lítið í fréttum fyrst að þetta varð að frétt og fyrirsögn….

Rukkum í kirkjur

Það er stórkostlegt að á sama tíma og verið er að skera niður til heilbrigðis- og menntamála þá þurfi ríkið að borga öfugugga á Selfossi tuttugu milljónir okkar íslensku króna til þess að hann fáist til að hætta að jarma í kjól á sunnudögum. Allra besta er þó að presturinn er á 500 þúsund króna grunnlaunum. Byggt á “háskólanámi” sem er andstætt öllum gildum fræðimennsku. Á sama tíma og kennarar, hjúkrunarfræðingar og lögreglumenn komast ekki í hálfkvist á við þá í launum.

Ekki nóg með það heldur þarf ríkið líka að blæða 1,6 milljónum til að bæta fyrir að kirkjunnar menn skuli hafa viljað hafa karlmann jarmandi í kjól frekar en konu. Svo segja þeir að kirkjan sé á móti samkynhneigðum!

Nú er kominn tími til að binda hnút á spenann sem kirkjan hangir á og taka upp þjónustugjöld hjá henni. Já, það er rétt, rukka inn í messur.

Af hverju ekki? Sjúklingar borga fyrir heilsugæslu og sjúkrahúsvist. Háskólanemar borga skráningargjöld fyrir námið. Þó er þetta bráðnauðsynleg samfélagsþjónusta og í tilfelli heilbrigðisþjónustunnar hefur fólk ekkert val um hvort það nýti sér þá þjónustu eða ekki. Ef einhver hefur virkilega brennandi áhuga á að láta miðaldra karlmann lesa upp fyrir sig fornar skáldsögur þá getur sá hinn sami farið á Borgarbókasafnið og leigt sér hljóðbók. Þá sem verða svo nauðsynlega að fá upplesturinn í beinni væri lítið mál að rukka fyrir áhugamálið.

Ekki ætlast ég til þess að aðrir borgi fyrir bíó- eða tónleikaferðir mínar. Á sama hátt ættu aðdáendur þess að eyða sunnudögum í að láta hástéttarfólk röfla í þeim um gildi fátæktar ekki að búast við því að við hin borgum undir þá herlegheitin.

Síðasti eftirlifandi Kaldastríðsmaðurinn fundinn

Björn Bjarnason, manninum sem finnst orðið “mannréttindi” of gildishlaðið, er lifandi sönnun þess að eplið fellur sjaldan langt frá eikinni. Faðir hans var duglegur við að ofsækja kommúnista á sínum tíma og heldur Björn þeirri baráttu áfram enn þann dag í dag jafnvel þótt tuttugu ár séu liðin frá falli Berlínarmúrsins.

Nú hefur Björn afhjúpað djöfullegt samsæri bolsévika á Íslandi á áttunda áratugnum. Það var nefnilega KGB-maður að vinna í sovéska sendiráðinu frá 1973-79 og íslensk stjórnvöld vissu af því. Þetta er fréttnæmt núna vegna þess að sá, Jevgeníj Gergel hét hann, á að hafa verið tengiliður sænsks njósnara kommanna sem upp komst á dögunum. Samkvæmt Birni þá: “…hlýtur verkefni hans hér á landi að hafa verið að leggja snörur fyrir menn í sama tilgangi, það er að miðla leynilegum upplýsingum um íslensk stjórnmál til Moskvu.“

Leynilegar upplýsingar um íslensk stjórnmál? Nú er ég ekki viss hvers kyns leynilegar upplýsingar hér gætu verið á ferðinni. Ég hélt alltaf að leynilegustu upplýsingarnar um íslensk stjórnmál væru hverjir þetta væru sem kjósa alltaf Framsókn aftur og aftur í kosningum og hvers vegna en ég efast um að Sovétið hafi verið á eftir þeim upplýsingum.

Björn heldur hins vegar áfram og hér er virkilega tilgangurinn með skrifunum í hnotskurn í endursögn Pressunar.is:

Björn segir að Gergel komi til landsins á tíma vinstri stjórnar sem vildi varnarliðið á brott og Landhelgisdeilan hafi verið í fullum gangi.

„Mótmæli gegn Bretum snerust í andúð á NATO og bandaríska varnarliðinu – draumaþróun fyrir undirróðursmann KGB.“
Hann segir að þegar Gergel hafi horfið héðan hafi þorskastríðunum verið lokið með sigri Íslendinga, varnarliðið hafi enn verið á landinu og mynduð hafði verið fyrsta vinstri stjórn sögunnar, sem ekki hafði brottför varnarliðsins á dagskrá sinni.

„Að þessu leyti tókst Kremlverjum ekki að koma ár sinni vel fyrir borð hér á landi. Hins vegar er óupplýst, hvort Gergel tókst að krækja sér í einhvern íslenskan samverkamann á borð við Jan Guillou í Svíþjóð.“

Björn er nefnilega maður sem lifir ennþá í Kalda stríðinu og líkt og Hannes Hólmsteinn notar hann hvert tækifæri og tilefni til þess að reyna að koma höggi á jafnvel löngu látna pólitíska andstæðinga. Það er sem sagt augljóst út frá því að KGB-maður starfaði í sovéska sendiráðinu á Íslandi og að téð leyniþjónusta hafi haft sænskan njósnara á sínum snærum að andúð Íslendinga á NATO og bandaríska hernum hafi verið runnin undan rifjum “undiróðursmanns KGB”?

Ef það væri virkilega þannig að nokkrir Íslendingar sem störfuðu fyrir KGB gætu eins síns liðs æst upp almenning til andúðar við NATO og allt annað sem er fallegt og gott í þessum heimi, hvers vegna stoppuðu þeir þar? Af hverju tóku þeir bara ekki yfir stjórn landsins og gerðu það að sovéskri nýlendu? Og ef þessir sömu Íslendingar hefðu verið það hlynntir Sovétríkjunum að þeir myndu starfa fyrir KGB hérlendis, hefðu þeir þá ekki stundað sína “undiróðursstarfsemi” gegn NATO og “varnar”liðinu hvort eð var? Gat ekki verið að þeir væru á móti hvoru tveggja án þess að vera að vinna beint fyrir erlent ríki? Svona soldið eins og Björn Bjarnason sjálfur gat verið algerlega fylgjandi hvoru tveggja án þess að vera útsendari CIA?

Skemmtilegast er þó að hér er óbeint verið að ásaka ákveðinn hóp manna um njósnir og það af syni mannsins sem sannað er að lét njósna um pólitíska andstæðinga sína villt og galið.

Hverjar eru svo líkurnar á að þær upplýsingar sem þar var aflað hafi ratað í hendur CIA? A.m.k. talsvert meiri en að hópur fólks legði það á sig að þramma ítrekað alla leið til Keflavíkur í Reykjanessroki bara af því að sovéskur sendiráðsstarfsmaður sagði þeim að gera það…

Tilviljun?

Ætli það sé einhver tenging á milli þessarar fréttar frá því í febrúar sl.:

og þessarar hérna frá því á mánudaginn:

Eða ætli þetta sé bara tilviljun…?

Leikið við Larsson

Já, ég er barnalegur.

Er það það sem þeir eru farnir að kalla það?

Hæka um DO

Davíð Oddsson, ha?

Æ, æ, æ, æ ,æ ,æ, æ

Æ, æ, æ, æ, æ!